English version below.
Het is de hoogste tijd voor een update uit Manus. En gelukkig doet internet het weer, want we zaten na een blackout weer twee weken zonder.
Eerst wat uitleg over de, wel wat overdreven, titel. Een paar weken geleden wilde het maar niet regenen. Niet zo vervelend zou je denken, maar het water dat wij hier drinken komt uit de watertank waar onze dakgoot in uitkomt. Geen regen betekent voor ons dus geen schoon water. Er is hier ook wel leidingwater, maar dat is niet schoon genoeg om zo te drinken en wordt niet omhoog ons huis in gepompt, dus is veel gesjouw met emmers.
De bodem van onze tank was al aardig in zicht toen het weer omsloeg. Nu regent het elke dag flink, wat zonder problemen lekker lang douchen betekent, maar de was wordt er niet droger van, en kleren gaan er ook niet lekkerder van ruiken. Dus is dat lange douchen ook weer voor niets. Verder begint er langzaamaan steeds meer te schimmelen in huis.
Foto van ons huis. Rechts, verstopt achter de guavaboom, is ons huis
Our house, right, behind de guava tree
Foto van ons huis nog een stukje dichterbij
Our house a bit closer
Deze 'natuurrampen' zijn natuurlijk wel goed te overzien, maar twee weken geleden werden we behoorlijk opgeschrikt door de aardbeving in Japan. Ook hier was een tsunami waarschuwing van kracht, net als in de rest van de Pacific. Als je op de kaart kijkt zie je ook niet zo heel veel liggen tussen Manus en Japan. Jerome en ik weten nog van niets als we die vrijdag uit werk naar huis fietsen en worden gebeld door het VSO kantoor. We moeten onze evacuatie tas klaar hebben staan en ons voorbereiden voor de tsunami die 5 uur later wordt verwacht bij de kust van Manus aan te komen. Wij wonen op een heuvel, in een huis op palen, dus ik schat dat we zo'n 30 meter hoog zitten hier. Sheela, de andere VSO volunteer uit Sri Lanka woont een stuk lager, dus zij komt bij ons logeren terwijl we wachten op de mogelijk naderende tsunami. De staff van de programme office in Madang houdt ons goed op de hoogte terwijl ze zelf de volunteers in het laaggelegen Madang aan het evacueren zijn. We worden best wat gespannen als we horen wat voor schade er in Japan is aangericht door het water wat nu onze kant op dreigt te komen. Rond de tijd waarop het water aankomt moeten we elk kwartier de programme office smsen om te laten weten hoe het gaat. Hier in het donker, merken we niets van wat er langs de kustlijn gebeurd. De volgende ochtend blijkt alles gelukkig erg meegevallen. Het water is niet heel hoog gekomen hier, wat huizen van 'bush material' aan het strand zijn beschadigd geraakt, maar dat is het. Gelukkig.
Een paar dagen later worden we 's morgens vroeg wakker gesmst met een berichtje dat een kerncentrale in Japan is geëxplodeerd en dat radioactief materiaal nu naar PNG komt. De regen is zuur en kan brandwonden veroorzaken en kanker, dus binnen blijven bij regen luidt het advies. Eerst schrikken we wel, en bellen we VSO voor meer informatie, maar als we het berichtje nogmaals lezen lijkt het wat overdreven. VSO weet ons later te vertellen dat de centrale niet ontploft is en dat het vals alarm is. Helaas weet niet iedereen dit en waarschuwen leraren hun leerlingen, en gaan op een paar plaatsen zelfs de scholen dicht. In het ziekenhuis zijn collega's bezorgd. Vero, die bij ons de was doet, belt ons bezorgd dat we de regenpijp van de watertank moeten halen. Heel veel mensen hebben zich onterecht veel zorgen gemaakt. Helaas lijkt dit berichtje ook meer impact te hebben dan de tsunami waarschuwing waar veel mensen zich toch niet veel van hebben aangetrokken.
Foto: Vero met haar dochter Jenny en vriendin Kahen, gezellige meiden die graag met onze nieuwe huisdieren komen spelen.
Vero and her daughter Jenny and friend Kahen.
Op het werk zet de lijn van steeds wat drukker zich voort. Soms is het wel lastig om alleen iets op poten te zetten, maar er is vooruitgang. Eerst werden patiënten die een overdosis hadden genomen medisch behandeld, en weer naar huis gestuurd zonder dat ik ergens iets van af weet, nu worden ze naar me doorverwezen. Hetzelfde geld voor slachtoffers van huiselijk geweld of verkrachting. Ook mensen met vage medische klachten worden naar mij gestuurd en het blijkt dan ook vaak dat angst of stress achter de klachten zit. De ward rounds ga ik ook nog steeds mee. Medisch advies kan ik niet geven, maar het is niet zelden dat iemand stopt met z'n medicatie en dat een beetje meer uitleg en een gesprek ervoor zorg dat iemand z'n medicijnen weer neemt. Helaas nemen de de verpleegkundigen daar niet altijd de tijd voor, of ze hebben de tijd ervoor niet.
Foto: Het medical team en ik tijdens de ward round.
During the ward round
Verder zijn er deze week toevallig twee patiënten met psychoses en depressie binnengekomen. Inmiddels heb ik contact gehad met de psychiater in de hoofdstad die graag advies geeft wat betreft de medicatie. Een hele vriendelijke behulpzame vrouw, maar zij is een van de 7 psychiaters in het land en erg actief op het gebied van mental health awareness, dus ze is niet altijd even gemakkelijk te bereiken.
Foto: Een super blije Nigel met verpleegkundige en HEO. Hij mag na twee maanden weer naar huis.
A happy patient going home after two months
Een andere patiënt met wanen kwam met z'n moeder bij mij om doorverwezen te worden naar de hoofdstad. Helaas is er nu net als 6 jaar geleden weer geen geld om ze naar Port Moresby te sturen. In PNG krijgen ziekenhuizen, als ik het goed heb, elke maand geld om patiënten door te verwijzen naar ziekenhuizen waar meer faciliteiten zijn. De CEO van het ziekenhuis besluit echter vaak dat het beter is als hijzelf ergens naar toe gaat vliegen, het liefst voor 10 duizend euro per maand, dus is er voor de patiënten geen geld. De corruptie van de CEO en een kleine groep mensen rondom hem is wel m'n grootste frustratie hier. In februari waren hier twee accountants uit Australië die behoorlijk wat fraude aan het licht hebben gebracht, ondanks dat de CEO weigerde met ze te praten.
Het verhaal omtrent de CEO zit ongeveer zo:
Vijf jaar geleden is een nieuw bestuur aangesteld en de CEO kreeg zijn functie. Al snel kreeg hij ruzie met het bestuur en het bestuur is opgestapt. Er is dus al bijna vijf jaar geen bestuur van het ziekenhuis. De leden van het nieuwe bestuur zijn in december aangesteld, en zouden in februari beginnen. Helaas is de CEO degene die ze moet inzweren, en is het nu tot half april uitgesteld. We zullen zien wat er dan gebeurd. Wat betreft de financiën zijn de CEO, de director of Medical Services (DMS onze baas), de Director of Nursing (DNS) en Director of Finances (DFA) degenen die moeten tekenen voor akkoord. Nu zijn de CEO en de DMS, het niet vaak met elkaar eens, dus is heeft de DMS weinig meer te zeggen over de financiën en mag hier niet meer voor tekenen. In de periode dat de accountants hier waren heeft de waarnemend DFA teveel informatie losgelaten en werd hij diezelfde week nog uit die functie gezet. Een van de accountants is uiteindelijk eerder terug naar Moresby gevlogen om aangifte te doen. Ondertussen zijn de patiënten die meer gespecialiseerde zorg nodig hebben de dupe en vervalt het ziekenhuis steeds meer. De ventilatoren vallen van ellende letterlijk van het plafond. De 'Fraud Squad' zoals dat heet, is op dit moment bezig met een onderzoek naar de fraude in het ziekenhuis. We wachten af wat dat teweeg gaat brengen.
Foto: Een deel van de medical ward.
Part of the medical ward
In onze vrije tijd genieten we nu vooral van onze goed gevulde externe harde schijven. Ik zou met wat meiden mee gaan doen met de voetbal, maar het regent of het veld is te nat. Ook zouden we naar een dorp gaan wandelen, maar dat moet met laag water omdat je door twee rivieren met krokodillen moet. De tsunami en veel regen zorgt dat laag water ook niet veel meer voorkomt.
Een paar weken geleden kwam onze wantok, de onderzoekster van een tok ples (lokale taal) waar ik eerder over schreef, een paar dagen gezellig op bezoek. We gaan hopelijk binnenkort haar op het eilandje opzoeken.
Vandaag begon de dag zonnig, dus tijd voor wat actie; een wandeling langs de kust hier. Hier een paar foto's.
Isi Isi beach, a place we like to come to cool down
foto: Hij is net met z'n bloemen de rivier overgestoken
He just crossed the river with the flowers
A waterfall on the way
foto: Mensen steken de rivier over.
People crossing the river.
We hebben gelopen tot aan de rivier, toen begon het te regenen en werd het ons afgeraden om de rivier over te steken omdat de stroming te sterk kon zijn als we terug zouden willen. Wel even gezwommen en toen door de stromende regen terug naar de fietsen. Teruggekomen hadden de jongens die daar bij het strand wonen onze fietsen afgedekt met karton en palmbladeren zodat ze niet zo nat zouden worden. En ze hadden er op gelet dat niemand ze meenam. Natuurlijk hebben wij Nederlanders een goed slot op onze fiets, maar dat zijn ze hier niet gewend, dus passen mensen op elkaars fiets, want net als in Nederland worden fietsen hier wel gejat. Heel lief van ze, maar vervolgens fietsen we wel lekker door de stromende regen naar huis.
Wat betreft de natuur is er hier nog veel ongerept, dus veel te doen voor de natuurmens, wat ik natuurlijk wel een beetje ben, maar de stad mis ik soms toch wel. Gelukkig kan ik over drie weken m'n hart ophalen en dosis stad krijgen in Brisbane en Sydney waar we met Pasen twee weken naar toe gaan.
Hieronder als afsluiter nog een paar foto's van de afgelope weken.
Under attact in front of our house
Jerome and Jenny climbing beetle nut trees
Foto: Lol met ons nieuwe huisdier.
Our new pet animal
This time again a brief update in English too.
After a period of drought and water tanks drying up a period of more extreme rainfall has started. During the drought we were quiet worried to be without drinking water at some point, but this problem has been resolved and replaced by laundry that never dries and all sorts of stuff that gets mouldy.
Two weeks ago we got really seriously worried when after the earthquake in Japan a tsunami warning was on for the north coast of PNG. The VSO country office was the first to inform us five hours before the expected tsunami and told us to make our evacuation packs ready. Luckily our house is on a hill and on poles, so I guess we are at about 30 meters above sea level. Another volunteer is living closer to the shore, so she stayed over at our place. VSO kept us well informed so when we heard about the damage in Japan we were happy to be safe on a hill. The next morning we were relieved to find out that only some bush material houses on the beach got damaged but no persons were harmed. The water level, that was much lower than normal had risen, but big waves didn't hit the Manus coast.
A few days later a new warning was going round PNG through a text message. It warned people that a nuclear power plant in Japan had exploded and that acid rain would now fall in PNG causing skin burns and cancer. Many people took this warning very serious. Many colleagues were worried and not sure what to do, the lady who does our laundry warned us to get the gutter out of the water tank and in the cities schools closed. The next day everything was back to normal.
At work the trend of having more work to do is still continuing. Although sometimes it is not so easy to try to set up a 'department', things are moving forward. The Outpatients Department now better understands the work I am doing and refer patients that are overdosed, are victims of rape or domestic violence not only to the health extension officer or doctor, but also to me.
The women's organisation on Manus has asked me to come and give a training on counseling and I'm trying to organize trainings in the hospital too.
Furthermore I have been able to get in touch with one of the few psychiatrists in the country who provided me with some awareness materials and I can consult here about patients and medication.
As if patients knew, this week two patients with psychoses were admitted to the ward.
Another patient with delusions who's mother is looking for proper care since 2003 wanted to go to Port Moresby to see the psychiatrist, however due to lack of money (corruption) there is again, like in 2003, no money to send him. In PNG hospitals get money to refer patients to bigger hospitals with more facilities. However it seems that most of that money is used by the hospital's CEO. The corruption by a few people in the hospital is my biggest frustration here. About a month ago two auditors where checking the spending of AUSAID money. They found out that a lot of corruption had been going on and now the so called Fraud Squad is doing an investigation of the hospitals management. Hopefully this is a warning for the new management that should actually have started already in February, but the CEO has not swore in the new board yet. There hasn't been a board now since five years so things in the hospital haven't really been moving forward, more backwards, from what I hear and observe: like fan's falling down from the ceiling in the ward.
In our spare time we are very busy with our well filled external hard drives. The rain doesn't make it to easy to be active. For example I was going to join some girls with the soccer competition, but the games are canceled because of rain or too wet fields. Furthermore we were planning to walk to a village of a women we met. For that we need to cross two rivers that can only be crossed dry when it is low tide and not a lot of rain. This morning however the sun was shining so we thought we'll give it a try, however the river was big and it started raining when we reached it. We could swim across, but we brought a camera which we wouldn't want to risk getting wet and we were advised against swimming across because of the rain the current would get stronger so it would be too hard to go back again.
The nature here is really nice and there are still areas to explore. However, I do miss the city life at times. So I am looking forward to go to Brisbane and Sydney in three weeks to get a good dose of city for the next year.
Superinteressante update, Judith! Heel blij te lezen dat jullie ontsnapt zijn aan al te veel tsunami-ellende. Geniet van Australië! xxx
BeantwoordenVerwijderen